Ik denk dat iedereen dit wel herkent: je bedenkt iets met z’n allen, je zegt jaah dat gaan we doen, vervolgens hoor je er nooit weer iets over en komt het in de doofpot terecht! Maar dit keer niet…!
Het idee is ontstaan tijdens de marathon clinic van Rotterdam, we liepen vrijdag onze schema’s vaak met een groepje waaronder Henk Meijers, Albert Ramshorst en ik… Ylona Kruis. Henk was helemaal enthousiast over een voor mij nog onbekend fenomeen…een thriatlon! Henk, die de draad sinds vorig jaar weer opgepakt heeft was helemaal into the world van het zwemmen, fietsen en hardlopen en voor de grap (tenminste dat dachten Albert en ik in eerste instantie!) was het misschien wel leuk om het met z’n drieén te doen! En ja hoor, het mixed team van horror was geboren…! Henk zou het zwemmen voor zijn rekening nemen en Albert allroundsporter, die…als hij niet hardloopt wel fietst erbij nog schaatst en als hij nog een uurtje over heeft met z’n vrouw graag een ommetje maakt, het fietsen op zich nemen! Ik heb ontzettend veel respect voor die andere disciplines, vooral het zwemmen en drie kilometer is een behoorlijk eind in het koude water.
Maar we hadden eerst nog de marathon die we moesten volbrengen en dan zouden we echt afspreken, (de marathon hebben we alledrie zonder kleerscheuren volbracht) en de week na de marathon hadden we wel weer zin in een nieuwe uitdaging dus… we gingen ervoor!! Ik had er heel veel zin in maar ik vond het ook wel heel erg spannend er ligt toch wel een bepaalde ‘”ik wil de teamgenoten niet teleurstellen” druk op je schouders! Daar hadden we alledrie toch wel wat last van vooral in de laatste week dan kreeg ik lichtelijk (ahum) wel wat zenuwkriebels. We gingen zaterdagmiddag op naar het Maasland zo rond 18 uur waren we in Stein, Zuid Limburg. We moesten ons startbewijs en chip ophalen en zo konden we de sprint nog zien en even sfeerproeven, de olympische afstand werd die avond ook nog gehouden. We kwamen nog bekende gezichten tegen waaronder Rahel Bellinga de eerste dame van de Oerpolderloop, ze was nu tweede in haar categorie, klasse! Zo konden we nog genieten van een beloofde pastaparty dat vanaf 19 uur van start ging….nou de party was ver te zoeken en het vlees ook volgens de mannen…we hebben wel gelachen dus dat was wel weer mooi!! Henk moest wederom nog even bij een kledingkraampje kijken (niet alleen vrouwen doen dat dus!) en toen zijn we naar ons hotel gereden in Heerlen er was helaas geen plaats meer in een herberg te Stein! We hebben onder het genot van wat gezonde snacks…o.a bitterballen onze tactiek even doorgenomen en dat was genieten, genieten en dan nog eens!!! Uiteindelijk is dat ook gelukt, na een korte nacht gingen we een hotel in Borne ontbijten want in Heerlen zijn ze nog niet zo vroeg uit de veren!! Daar waren ook andere atleten dus de sfeer was vrij uitgebalanceerd en afgetraind,.. toen heb ik nog wel even gedacht oh jee, waar ben ik aan begonnen (er was geen weg meer terug!) , die was er natuurlijk wel maar ook dat is best lang, te voet van Limburg naar Friesland! Henk was ook wat stilletjes… ontbijt liet hij staan de zenuwen begonnen parten te spelen. Albert heeft die ochtend voor ons alledrie gegeten, hij ging rustig door met inlaaien zoals hij het zelf noemt! Het eten was heerlijk het was in ieder geval de moeite waard om een stukje om te rijden.
En ja, toen was het eindelijk zover we konden ons opmaken voor de triatlon…. IIaahhhh here we come!!!! Henk zei steeds als we het binnen de zeven uur konden volbrengen dan hadden we het goed gedaan zijn eigen streven was 55 minuten en dat heeft hij kunnen waarmaken 51.33 om precies te zijn, en dat aldoor borstcrawlend. Badmutsje af!!! Voor Albert was het ook even spannend, zijn eerste lange afstand en natuurlijk het wachten en niet onbelangrijk het weer werd er niet beter op en tijdens het zwemmen begon het al met diverse buien, wij denken dat Henk daar geen erg in heeft gehad!!! Tijdens de wissel werden de buien heviger maar bikkel Albert liet zich er niet van weerhouden om een supertijd neer te zetten 3.32.37 en dan moet je voor stellen dat het parcours niet vlak was en heel veel bochten. Er waren ook veel wielrenners die door een lekke band enig oponthoud hebben gehad, tijdens die 110 kilometer heeft Albert daar steeds aan moeten denken, gelukkig was dat niet het geval en kwam hij ook met een big smile binnen!!( zie foto!) Vanaf een uur of twaalf klaarde het weer op en kwam de zon prominent te voorschijn, toen was het mijn beurt om de kriebels te laten gaan, enkelchip om en het nummer en lopen…het parcours op en genieten, en het was echt geweldig!!! Qua route is dit wel het zwaarste wat ik tot nu toe heb gedaan maar het was een fantastische sfeer ik vond het een hele leuke happening! Het gevoel was al goed en de zenuwen waren net als de regen zomaar verdwenen! Het waren vier rondjes van 7.5 kliometer je wist na één ronde wat je nog te wachten stond en je kwam steeds langs dezelfde mensen, bij deze heel erg bedankt voor de aanmoedigen en het aangeven van drinken etc zonder jullie is er volgend jaar niet een 28ste keer Stein en daar moet je toch een Zijn….geweest!
Uiteindelijk was onze eindtijd 6.36.17, ruim binnen de zeven uur die we graag wilden halen. Ik kan het iedereen aanraden, het werkt ook aanstekelijk je krijgt zelfs het idee om eventueel de sprintafstand helemaal alleen te doen, ik heb nog een jaar maar het zwemmen is niet helemaal mijn ding..alhoewel als je het niet probeert weet je ook niet of het je lukt, ik denk er nog even over…misschien stop ik het ook wel in de doofpot…..
Ylona Kruis
Reactiemogelijkheid is uitgeschakeld, maar trackbacks en pingbacks zijn open.